Beni Üzenlere Sözler

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.