Canan İle İlgili Sözler

Unut! Diyorlar! Ne de kolay söylüyorlar. Kurşun kalemin yazdığını silince bile izi kalıyor beyaz kâğıtta.

Benim tüm pencerelerim sana bakıyor. Varlığın cam kırığı, yokluğun yüreğimde can kırığı.

Rüzgâr yine kokunu getirdi, anlayacağın bu gece de canım burnumda.

Canıma işledin sen can. Adını başkasının sesinden duymayı bile kıskanıyorum.

Can bu ya, sana yandı işte.

Sen ordan bi canım dersin. Benim kalbim kaburgamın altına sığmaz burda.

Canı canana teslime hazır değilsen ben aşk’ım deme kimseye.

Yunus, ver canını hak yoluna, can vermeyince canan bulunmaz.

Can ve gönül de yani kalpte hakikat coşkunluklarını kaldıracak takat, kulakta da bunu işitecek istidat yoksa ben kime ne söyleyeyim?

Beni candan usandırdı cefadan yâr usanmaz mı? Felekler yandı ahımdan muradım şem’i yanmaz mı?

Sen benim canım, sen benim cananımsın, sen benim güneşim karanlık sabahlarımı aydınlatansın, günaydın bebeğim…

Can bağından “hal” ve “zevk” eksik ise, çok mu? Olgu er hep gam yese.

Yum gözünü aç elini. Yüreğim senindir. İster cam kenarına koy, güneş alsın, ister can kenarına koy; hep sende kalsın.

Taş olsa dayanmaz bu gidişe, sen cansın, şükret sabır ile.

Can konağını aramadaysan, cansın; bir lokma ekmek arıyorsan ekmeksin, bir damla su arıyorsan susun, zulmün peşindeysen zalimsin, aşkı arıyorsan âşıksın, gönlün neye kapılmışsa osun sen.

Can sıkıntısı, dünyaya tembellikle beraber gelmiştir.

Can sıkıcı insanlar, kendi kendilerini yaralayanlar sınıfındandırlar.

Dünyada tek korkulacak şey, can sıkıntısıdır.

Bir kedinin dokuz canı, bir kadının da dokuz kedi kadar canı vardır.

Can ararsan can olursun. Av için yemek ararsan yemek olursun. Neyi ararsan o olursun.

Canlardan perde kalksaydı, canların her sözü mesihane olurdu.

Canın ormanında bir av avlamak için doğan ol. Canın güneşi gibi doğ, canını parıldat.

Biz sevdik mi yer oluruz. Biz sevdik mi sel oluruz. Biz sevdik mi lâl oluruz. Biz sevdik mi “can” oluruz.

Canı; can vererek almamışsın ki, değerini bilesin.

İnan benim içime attıklarım, senin içine aldıklarından daha çok acıtır canını.

Ey can, önce farenin şerrini def et, sonra buğday biriktirmeye çalış.

Fuzuli’ye sormuşlar âşık kimdir diye; canını cananına hediye edendir demiş. Canınla süpür, cananının eşiğini. Ancak o zaman gerçek âşık olursun.

Ölür ise ten ölür, canlar ölesi değil.

Canım sıkıldığı için mi böyleyim, yoksa gerçekten acı mı çekiyorum bilmiyorum.

Canımı isterse canan, minnet canıma. Bir can nedir ki, feda etmeyeyim cana.

Seni sen yapan candır, her canın sahibi var o da Allah’tır. Sen canına muhtaç canın canana, unutma can da odur aslında canan da.

İçimde bir yaram var dokundukça kanar. Kanadıkça ciğerim yanar. Derdim var canandan ötürü.

Ömür boyu kalır mısın yanımda? Yoksa ölüm boyu kahır mısın hayatıma? Canıma et misin? Canımdan etmeye sebep mi?

Altın ne oluyor, can ne oluyor, inci, mercan da nedir bir sevgiye harcanmadıktan, bir sevgiliye feda edilmedikten sonra.

Vur emri ile aranan bir firari sınırı ihlal eden bir kaçakçıymışsın gibi saklıyorum seni can evimde bilesin!

Keşke seninle biraz mümkün olabilseydik. Bu kadar imkânsızlık canımı acıtıyor.

Canansız can, hayvanda da var.

Canı için kim ki cananın sever canın sever, canı kim cananı için severse cananın sever.

Seni seviyorum. Yüreğime aktıkça damarıma kan olan. Yokluğuyla intihar varlığıyla can olan.

Seni unutulmaz yapan her şeyin canı cehenneme.

Gönülde olup da söylenmeyen dert cana benzer can gibidir. Görür görünmezse de asârı vücudun her tarafına yayılır.

Peki ya yüreğim! Haddi hesabı yok içindeki can kırıklarının.

Canını yaktıysam keyfimden değil, üşüme diye.

Günaydın; benim virane gönlümün sultanı, günaydın; dost bağımın gonca gülü, günaydın; canımın cananı.

Can gitmeyince, canan ele girmez.

Can kırıkları. Cam kırıkları gibi değildir. Öyle süpürünce gitmez; içinde kalır, aklına geldikçe de batar.

Kirpiklerinle kafiye ol şiirime, her satır sonunda gözlerini göreyim. Sımsıkı sarıl bana bu şehirde, her canın yandığında ben senin uğruna öleyim.

Can çıkarda, âşıklardan sır çıkmaz.

Ve mevsim geçer. Gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar. Canından saydığın yar bile bir gün gelir el olur.