Kırgınlık Mesajları

Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu!

Hıçkıra hıçkıra ağlattın ya beni ölsem de unutmam seni.

Yazıyorum, çünkü içimde susturamadığım bir ses var içimde.

Sessizliğin duyulur bomboş odamda, dokunsalar ağlarım.

Birini gerçekten sevdin mi; Yaşı, ne kadar uzakta olduğu, boyu, kilosu sadece lanet birer sayıdır.

Az önce oturma odasından mutfağa geçtim. Dönerken salona da bir göz attım. Eğlenceden öleceğim, çılgınlık diz boyu.

Ve her şey bir gün biter. İnsan en başta bunu kabullenirse daha sonrasından güçlü olabiliyor.

Kırdıysa sessiz kal. Sessizliğinden kırıldığını anlamıyorsa onsuz kal.

Kızgınlığım geçer de kırgınlığıma çare bulamadım.

Ben zamansız girdim hayatına, sense zamanla çıktın hayatımdan. Aramızdaki fark buydu sadece.

Sadece gelecekteki mutluluğumuzun hayalini kurarken gerçekten mutlu oluruz.

Üşüyorduk, canımızı yakan insanlara bir daha sarıldık.

Öfke, kızgınlık gelip geçiyor da kırgınlık hiçbir yere sığmıyor.

Ben kimseyi kırmadan yaşamaya, herkesin gönlünü hoş etmeye çalışırken hep kırıldım.

Değmiyor bazen, uğruna yorulduklarımız. Nazım Hikmet

Yeniden sevmeni istiyorum anladın mı yokmuşum gibi yeniden istemeni!

Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım. Can Yücel

Birçok kişinin hayaliyken, senin gerçeğin olabilirdim.

Bilirsin; kimsenin hakkı kalmaz kimsede. Ne bir milim ileri ne bir milim geri, tam beni kırdığın yerden kırarlar seni.

Kırılmış bir kalp; yanmış kül olmuş evin, cepte kalan anahtarlarına benzer.

Eğilmedik, bükülmedik ama çok kırıldık.

Ey can! Kimseyi kırma, sözden ağırı yoktur. Beden çok yükü kaldırır ama gönül her sözü kaldıramaz. Mevlâna

Bir zamanlar yüzümdeki tebessümün sebebiydin oysa şimdi gözyaşlarımın.

Ağladıktan sonra gider aynaya bakarsın, aslında olanlara değil de haline üzülürsün.

Dal kırıldığı yerden, insan de kırıldığı kalpten koparmış.

O da o kadar doğru bir seçim değilmiş demek ki. Boş ver be dostum.

Bazen kırılsam da susuyorum, Kırmaktan korktuğum için… Mevla kalbi kırık eylesin de Kalp kıran eylemesin.

Ücretsiz olmasına rağmen sevmesini beceremeyen insanlar var ne yazık ki.

Kızgınlık çok gürültülüdür, oysa kırgınlık ne kadar sessiz.

Bir süre sonra anladım ki; vazgeçilmez olan sen değilsin. Vazgeçmeyi bilmeyen benim.

Kendime tüm yalanlarım tükendi! Yeni yalanım ol, tut elimden kandır beni.

Oysa ne çok şey var sana diyemediğim, suskunluğumda.

İnsanlara güvenmek mi bir daha? Şeytanın cennete girme ihtimali kadar az ve morgdan bir ceset alıp kalp masajı yapmak kadar saçma.

Hadi elindeki bardağı yere at. Sonra özür dile. Onu kırmak istemediğini ve onunla tekrar su içmek istediğini söyle. Komik değil mi?

Ne kadar iyileşirse iyileşsin bir kere kırılınca bir daha ki sefere sakınıyor insan kendisini.

Halimi hatırımı sorma iyiyim buralarda. Biraz hatırım kaldı gitmelere, biraz da halim yok artık seni sevmelere.

Artık kopardığın papatyalara sorarsın ‘Hani sevecekti! ‘diye.

Kıskanılmaktan rahatsız olan birini hiç sevmeyin. Ne demek kıskanılmaktan rahatsız oluyor, sevilmekten de rahatsız olur o. Değer bilmez mal.

Kırıldım bir kere sana, kolay olmayacak benim için biliyorum ama baktığın ayna gibi kırdın beni bir daha aynı olmayacak gibi.

Sadece ben değil, hayallerim de sana kırgın.

Güvensiz kalplerimizi karakteri bozuk insanlara borçluyuz.

Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim.

Dokunma bana öyle çok kırıldım ki her kelimem bir yerini kesebilir.

Şimdi sen hangi yüzyıldasın sevgili? Ya erkenden gelip ölüyorum yine ya da geç kalıp yetişemiyorum sana.

Bir hayal uğruna bin hayal kırıklığına uğradım. En sonunda öğrendi kalbim, kırıldığı halde atabilmeyi.

Ve bazen kırılıyor insan saç uçlarına kadar.

Eğer gerçekten önemseniyorsan, bir şekilde seninle ilgilenmenin bir yolunu bulur. Bahanelerle falan uğraşmaz.

Çiçekler rüzgârın şiddeti ile kızlar erkeklerin ihaneti ile sorarlar.

Benimle konuştun, benimle gülümsedin. Şimdi bunları bu kadar çabuk unutabiliyor olmandan nefret ediyorum.

Hani derler ya; insan sevdiğine hiç kırılır mı diye? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır!