Namık Kemal Sözleri

Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini; yok mudur kurtaracak bahtı kara mâderini? Atatürk’ün bu soruya cevabı: vatanın bağrına düşman dayasın hançerini; bulunur kurtaracak baht-ı kara mâderini!

Düşene gülen acıyandan çok bulunur.

İnsan ne idraksiz mahlûktur! Herkes kimsenin sağ kalmadığını bilir de kendi öleceğine inanmak istemez.

Vatan bize kılıcımızın ekmeğidir.

Ne mümkün zulm ile bidad ile imha-i hürriyet.

Usanmaz kendini insan bilenler halka hizmetten.

Ne efsunkâr imişsin ah ey dîdar-ı hürriyet esir-i aşkın olduk gerçi kurtulduk esaretten.

Köpektir zevk alan sayyad-ı bi insafa hizmetten.

Terbiye ana kucağından başlar her söylenilen kelime çocuğun şahsiyetine konan bir tuğladır.

İnsan her nefesini mezardan uzaklaşmak için alır ama her nefes alışında ömründen bir nefeslik zaman azalır.

Zihin fukara olunca akıl ukala olurmuş.

Bazen fikirlerini de değiştirmelisin çünkü sen fikirlerinin kölesi değil sahibisin.

Devlet halkın ne babasıdır ne hocasıdır ne vasisidir ne lalasıdır.

İnsan vatanı sever, çünkü hürriyeti, rahatı, hakkı vatan sayesinde kaimdir.

Bize gayret yaraşır, merhamet Allah’ındır. Hükmü ati ne fakirin ne de şeyhin şahındır.

İnsan ne söylediğini bilmeli fakat her bildiğini söylememelidir.

Pis kokuyor dediler geziye. Analarımız geldi, cenneti bize getirdi. Analara kıymayın efendiler!

Dünyaya gelmek hüner değildir. Yüksel ki yerin bu yer değildir.

Bu kadar adam gördüm içlerinden hiçbiri dünyadan hoşnut değil hiçbiri de dünyadan gitmek istemez.

Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini yok mudur kurtaracak baht-ı kara maderini?

Kimsenin lütfuna olma tadip bedeli cevheri hürriyettir.

Vatan sevgisinden maksat toprağa değil onun üstünde yaşayan insanlara duyulan sevgidir.

Ülkedeki ahlak bunalımının bir kaynağı da ana babanın çocuk eğitiminde tuttukları yoldur.

Yüksel ki yerin bu yer değildir; dünyaya gelmek hüner değildir.

Zihin fukara olunca, akıl ukala olurmuş.

Okumayı öğrenmek en güç sanattır. Ademin hayvaniyeti yemekle insaniyeti okumakla kaimdir.

Kimse takdir edemez âlemde kendi mahiyetini reyi ile / münferit vasıta-i rüyet iken göremez kendini dide bile (kimse kendi niteliğini kendi görüşüyle algılayamaz. Tek görme organı göz olduğu halde gözün kendini göremediği gibi.)