Sitem Sözleri

Seni sevdim delice, her gece soruyorum kendime ya biterse diye, bitse de sevgin saygı duyarım gönlüne, üzülürüm sana böyle sevgili bulamazsın bu tarihte!

Sen bilirsin her gün birinin hayaliyle yaşamayı aldatılmanın acısını sevdiğinin başkasının olmasını senin yerine başkasına aşkım demesini sen ne bilirsin sevgilim deli gibi sevmesini…

Madem kovdun; gidiyorum bak, hadi; hesap et, kim kimin hakkını yedi? Bu rahatlık size gökten inmedi, yan gelip yattıkça beni hatırla!

Ben yalnızca sevdiklerimden korkarım. Çünkü beni sadece onlar incitebilir.

Bekleyiş bir özleyiş gönüldeki sitemli bir süsleyiş bin bir hisle sevmeli neden o çok sevene unut bekleme derler oysa seven ümitsiz olsa da bekler.

Bana bir günün yirmi dört saat, bir saatin atmış dakika ve bir dakikanın atmış saniye olduğu öğretildi ama sensiz geçen bir saniyenin sonsuzluk kadar uzun olduğu öğretilmedi.

Bir dosta ve sıcak bir ele ihtiyacın olduğunda diğer elini tut. Kimseden fayda yok bu devirde.

Bazen çok seversin ve o ardına bakmadan çekip gider.

Benden seni seviyorum dememi bekleme sevgili. Biz de zikir sessiz çekilir.

Yanında olmayı geçtim, keşke biraz umurunda olsam.

Her şey bana seni hatırlatıyor sensiz geçen zamanı durdurmak istedim ama olmadı seninle olan günlerime dönmek için ama zaman bile sensizliğe katlanamadı.

Sensiz geçen zamanda ilerliyorum bir başıma ve yokluğun yanı başımda yaşlı gözlerle bakıyorum fotoğraflarına bu soğuk odamda.

Senin için değildi yaptığım onca şey, sadece sen zannettiğim kişi içindi.

Bugün seni seviyorum, yarın da bir neden bulur severim. Daha sonra seni yeniden keşfeder yeniden severim. Benim senden başka işim yok ki…

Değmiyor bazen uğruna yorulduklarımız.

O artık benim için bir ölüdür demişsin seni bunca sevene acı bir sitem mi bu ayrılıklar içinde taş mı kesildi kalbin hiç unutmam dediğin günleri unuttun mu?

Üzülme! En azından herkesle hayal kurmaman gerektiğini öğrendin.

Ne üzgünüm ne de kırgınım. Yorgunum sadece. Kendime bile tahammül edemezken, nasıl katlanayım kendini bilmezlere.

Aramıza yollar, yabancı kollar, zor yıllar girdi, ümitlerimi, saf sevinçlerimi derken seni kaybettim bir iki sözle birkaç şarkıyı, adaletsiz yargıyı birde bu talihsiz yazgıyı kalbime kaydettim.

Bir gün hayatın bütün güzelliklerinden vazgeçip ölüme sessiz sedasız gitmek istersen, yanıma gel ki sana sensiz yaşamanın, sensiz olmanın ölüm olduğunu göstereyim…

Hani bırakmayacaktın ellerimi, hani gülecektik her acıya birlikte ey sevgili, şimdi kollarım boş soğuk ve sessizim sensiz.

Ay doğarken bir soğudun arkasından, gül yüzünde şişli bir esintiyle, akşamın göçüsüne hüzün serperek ve yağmurdan geceye perdeler çekerek beni düşün unutma…

Dertlerin kalkınca şaha bir sitem yolla Allah’a görecek günler var daha aldırma gönül, aldırma.

Aşkımız şu üzerine yazılan bir masaldı, göz kırpımı kısalığında kelebeğin ömrü uzunluğundaydı. Kalbimizde bir ömür boyu çekeceğimiz yaralar bıraktı.

Hayatta gözyaşlarımı hak edecek bir insan görmedim. Ya benim gözyaşlarım gereksiz ya da uğruna gözyaşı döktüğüm insanlar değersiz.

Batık bir gemiymiş aşk limanında. Kader bu deyip de avutma beni ayrılık kapımızı çaldı sonunda senden son dileğim unutma beni.

Merhaba sevdiğim. Ben sevmediğin bugün de mi geçmedim aklının o kıyılarından?

Biri de çıkıp demiyor ki sen yalnız değilsin, ben varım.

Sen çok sev de bırakıp giden yar utansın.

Aşkın bitmiş olsa da hiç sevmesen de beni çok aldattın hoş görmesem de bir şeyler bulmuştum ben o sevginde bekliyorum bir gün dönersin diye.

Bana geleceksen her şeyinle benim olarak gel. Bir emanet gibi geldikten sonra, yanımda olmanın ne anlamı kalır ki.

Ben gelmeden evvel nasıldın, nasıl? Şimdi kovuyorsun, bitti o fasıl. Ahde vefa yok mu, bu mudur usül? Yüreğin attıkça beni hatırla!

Yüreğimde müebbet aşkın emaneti… Gönlüm kırgın ve yaralı… Seni unuttum sanma bu gönül hala sana sevdalı ama bu yürek seni aramayacak kadar delikanlı…

Benim kalbimi kırmak suya yazı yazmaya benzer, kırılan kalbimi düzeltmek gece doğan güneşe benzer. Sen o suya yazı yazmayı başardın şimdi güneşin doğmasını bekle.

Şimdi ne bugünsün ne de yarın. Olsa olsa sadece yarım. Ya da eksilen yanım.

Sakın sevme beni. Arkadaş kalmak daha iyi… Hiç başlamayalım bak. Güzel günler olacak tamam eğleneceğiz pekguzelsozler.com ama sonumuz yine aynı olacak. Sevgin bitecek. Gerek yok ağlamaya. Acıya gerek yok kısacık ömrümüzde. Anlıyorsun değil mi?

Sen susunca çok yoruluyorum! Acaba neyi anlatmıyorsun.

Beni çok çabuk unutmuş olabilirsin, olsun. Bilirsin severim balıkları.

Keşke sen ben olsan ve doyasıya sevmenin ne kadar zor olduğunu anlaşan, keşke ben şen olsam ve böylesine sevilmenin tadını çıkarsam…

Cömert olmayınca malın, vefa olmayınca arkadaşlığın, karşılık olmayınca aşkın bir hayrı olmaz.

Ne azap ne sitem bu yalnızlıktan, kime ne, asılmaz duvar bendedir, süslenmiş gemiler geçse açıktan, sanırım gittiği diyar bendedir.

Madem gidiyorsun bura son durak ne adres ne mektup ne resim bırak, kendinden bir parça bir cisim bırak, saçından birkaç tel ver de öyle git.

Gitmek gerekir bazen fazla yormadan, daha çok bıktırmadan. Eğer vaktiyse ardına bile dönüp bakmadan.

Gel diyemiyorum ama yine de bekliyorum!

Anlatamıyorum ki ben derdimi, gözlerine bakıp konuşamıyorum ki.

Güller anlatsın sana olan sevgimi, güller anlatsın yalnızlığımı, çaresizliğimi? Yavaş yavaş eriyen yüreğimi güller anlatsın ben anlatamadım?

Karşılık beklemeden, sitem mitem etmeden razı olup her şeye, kapris mapris demeden sabah akşam gece gündüz hiç şikâyet etmeden, kulun oldum kölen oldum hiç başına kakmadan.

Dünya döndükçe sen hep bana dönmeye. Başını her yastığa koyduğunda beni görmeye. Her kahkahamda gözyaşı dökmeye. Ben yaşadıkça sen ölmeye mahkûmsun.

Hem yıllarca oyna gönül sahnemde hem perdeyi kapat en mutlu demde sitem oklarına hedef sinemde açtığın yarayı sar da öyle git.

Beni seviyor gibi yapmasaydın inan bu kadar üzülmezdim.

Gül filizlendiği günden itibaren güneşe âşıktır. Her ne kadar güneş her gece ayın görkemine kanıp gülü bıraksa da gül binlerce yıldıza kanıp güneşi aldatmazmış.

Tek kişilik miydi bu şehir, sen gidince bomboş kaldı.

İstenmediğim gönülde gölgemi bile bırakmam ben.

Bazen sadece seninle konuşsun istersin. Ama o herkesle konuşur, sana susar.

Ben ne yaptım kader sana, mahkûm etti beni bana, her nefeste, bin sitem var, şikâyetim Yaradan’a, şikâyetim Yaradan’a.

Sensiz olmak mı zor yoksa senin bir yerde yaşadığını bilerek yaşamak mı zor bence seni sensiz yaşamak zor be sevgili.

Hayat akıp giderken avuçlarımdan eğilip yere toplayamıyorum yüreğimin kırıklarını şimdi sensiz gecelerde kayboldum hadi gel bul beni sevgilim.

Sensiz geçen günler bana acı dolu senin yokluğun sonum oldu gün doğmaz geceler olmaz oldu anladım ki bu hayat sensiz yaşanmaz oldu. Neredesin ey sevgili.

Beni ben yapan şeyler, seni sen yapmaya yetmeyebilir.

Yâr yâr! Seni kara saplı bir bıçak gibi sineme sapladılar, değirmen misali döner başım, sevda değil bu bir hışım, gel gör beni darmadağın…

Alsalar da şu yaşla dolu gözlerimi yerlerinden… Çalsalar da haberim olmadan seni kalbimden. Eğer unutacaksa bu can çıkmasın bedenimden. Ölürsem söyleyin mezarıma gelmesin o sevmeyi bilmeyen.

Sonra birbirimize iyi geceler demeden uyumaya başladık. En acısı da buydu.

Bir zamanlar ardından bakar ağlardım şimdi dönüp ardıma bile bakmam. Bir zamanlar uğruna dünyaları yakardım şimdi şerefsizim kibrit bile çakmam.

Ayrılığın resmini çizdim sarı odalara, yüreğimi soğuttum zemheri ayazında. Sonra uzun uzun rüzgârın gülüşünü seyrettim çaresizce. Ve gecenin en koyulaştığı yerde ölümü kucakladım masmavi yüreğimle…

Bu hayatı çekilmez yapan biz değil, sadece karşımızdakilerin vaat ettikleri yalanlara kapılmamızdır.

Velhasıl kelam hissettiğin kadar kalbinde söyleyemediğin kadar dilindedir.

Ya sevmelisin adam gibi rol yapmadan, ya da gitmelisin bu şehir bir intihara sahne olmadan.

Kulaklarım çınladı. Yine kime seni seviyorum dedin?