Ünlü Mevlana Sözleri

Aşıkların gönüllerinin yanışıyla gözyaşları olmasaydı dünyada su da olmazdı ateş de.

Her şey, neye layıksa ona dönüşür.

Yarın yaparım yarın yaparım deme! Bugün de dünün yarınıydı ne yapabildin?

Sesini değil sözünü yükselt! Yağmurlardır yaprakları büyüten gök gürültüleri değil.

Derdimi seviyorum biliyorum ki derdimi verende beni seviyor. Seven sevilenin nazını ölçüyor sevilen çekmesinde neylesin?

Bir şeyi bulunmadığı yerde aramak onu aramamak demektir.

Allah (c.c) üstünlük bakımından (Allah için dökülen) gözyaşını şehitlerin kanı ile eşit tuttu.

Dikenden gül bitiren kışı da bahar haline döndürür. Selviyi hür bir halde yücelten kederi de sevinç haline sokabilir.

Aşksız olma ki ölü olmayasın. Aşkta öl ki diri kalasın.

Sevdiklerinize gül verin, gülünüz yoksa gülüverin!

İnsanın hammaddesi topraktır ama fazla suladın mı çamurlaşır.

Acı su da tatlı su da berraktır. Sakın görünüşe aldanma. Görünüşte herkes insandır ama gerçek insan hal ehli olandır.

Akıllılar önceden ağlarlar; bilgisizlerse işin sonunda başlarını vururlar. İşin başında sonunu gör de ceza gününde pişman olma.

Açlık ilaçların padişahıdır. Hekimler niye perhiz verir düşünsene.

Uçan kuş yeryüzünde kalsa tasalanır derde düşse ağlayıp inlemeye koyulur. Fakat ev kuşu kümes hayvanı yeryüzünde sevinçle yürür yem toplar neşeyle koşar durur.

Kim demiş gül yaşar dikenin himayesinde? Dikenin itibarı ancak gül sayesinde.

Cahil insan gülün güzelliğini görmez. Gider dikenine takılır.

İnsan gözdür görüştür gerisi ettir. İnsanın gözü neyi görüyorsa değeri o kadardır.

Bozuk olunca maya, ne ar tanır ne de haya!

Öğüt verecek insana değil örnek olacak insana ihtiyaç var.

Duydum ki gıybetimi yapmışsın, yüzüme söylemekten kaçmışsın. Benim gibi bir acizden korkmuş Allah’tan korkmamışsın.

Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız. Bizim mezarımız ariflerin gönüllerindedir.

Aslında farkındayım hayatımdaki sahte varlıkların istesem bir anda temizlemesini de bilirim. Ama bunca sahteliğin benim samimiyetime ihtiyacı var.

Aldırma söylenenlere: Varsın görenler seni bir ot sansın. Sen gül ol da uğruna ötmeyen bülbül utansın.

Aşk her şeydedir ama hiçbir şeyde görünmez!

Aşk-ı zikretmek için söz dudağa gelmeden önce cemre gibi yüreğe düşmelidir.

Aşk davaya benzer cefa çekmek de şahide. Şahidin yoksa davayı kazanamazsın ki!

Ben hiç dilek tutmadım, hep dua ettim. Ömrüm ömrüme nasip olsun diye!

İman nedir? Diye akıldan sordum; akıl kalbimin kulağına söyleyerek iman: ‘edeptir’ dedi.

Haydi şu benlikten kurtul herkesle anlaş herkesle hoş geçin. Sen kendine kaldıkça bir habbesin bir zerresin fakat herkesle birleştin kaynaştın mı bir ummansın bir madensin.

Bizi bilen bilir bilmeyen de kendisi gibi bilir.

Suskunluğum asaletimdendir. Her lafa verecek cevabım var. Lakin bir lafa bakarım laf mı diye, Bir de söyleyene bakarım adam mı diye!

Yalnız kalırsan yalnız olmadığını bil! Dertli isen dermanın olduğunu bil! Hiç bir şeyin sahibiyim deme emanetçi olduğunu bil!

Ömründen nasibin kendini sevgiliden mesut bulduğun andan ibarettir.

Ben insanların ayıplarını gören gözlerimi kör ettim. Sen de onlara benim gibi iyi gözle bak.

Ey can! Güneş herkesin üzerine eşit doğar ama gül başka leş başka kokar.

Sen uzattığın elini tutmayan ele mi dargınsın tutmayacak bir ele uzattığın için kendine mi kızgınsın.

Ey canımın sahibi yar! Sen benimle olduktan sonra kaybettiklerimin ne önemi var!

Hayat sana arka arkaya dikenleri gösteriyorsa sakın üzülme aksine sevin. Çünkü çok yakında gülü de gönderecektir.

Kapı açılır, sen yeter ki vurmayı bil! Ne zaman bilemem. Yeter ki o kapıda durmayı bil!

Eğriyi kendinde arayan doğruyu kalbinde bulur. Aşkına emekle yürüyen dermanı derdinde görür.

Dua kapı çalmaktır. Gerisine karışmak haddi aşmaktır.

Üzülme! Çünkü yaradan umudu en çaresiz anlarda yollar. Unutma; yağmurun en şiddetlisi en kara bulutlardan çıkar.

Aklım kalbime; “İman nedir?” diye sordu: Kalbim ise aklımın kulağına eğilerek; “İman edeptir.” dedi.