Efkarlı Mesajlar

Duygularım darmadağın anlayamazsın bendeki kalp sende olsa taşıyamazsın.

Denizi mavi gösteren gökyüzüdür ya hani beni de mutlu gösteren sendin.

Birine verecek sevgin yoksa ona ümit dolu gözlerle bakma!

Anlatamıyorum ki ben derdimi, gözlerine bakıp konuşamıyorum ki.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

İyi birine benziyor, düşüncesi değil miydi hepimizi yakan?

Tamam sevdik acı çektik ağladık bitti. Nokta koymayı bileceksin.

Yarı yolda bırakmışım. Nankör olma yarı yola kadar getiren benim.

Sınanmadığınız bir acı üzerine konuşmak her zaman kolaydır.

Sakın vazgeçme! Eğer sen vazgeçersen, hak etmeyen biri kazanacak.

Oysa ben; ”Ondan sana hayır gelmez” diyenlere inat sevmişim seni.

Kolay anlatılıyor acılar, kolay yazılıyor. Kolay yaşanmıyor oysa.

Sen ağaç baltaya ne demiş bilir misin kardeş? Ben senin beni kestiğine değil, sapının benden olduğuna üzülüyorum!

Seni kaybettim galiba İki taşın arasında kaldım. Bu, benim hatam değildi, seni ben çok geç tanıdım.

Mutluluğun resmini çizemem ama acının heykelini bile dikerim.

Sevdiklerinizi incitmeyin. Çünkü onları bir gün incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

O nasıl? Diye soruyorlar. Öldü galiba diyorum, çünkü ömrü yettiği kadar yanımda olacaktı.

Paranla şeref kazanma, şerefinle para kazan ki; paran bittiğinde, şerefin de bitmesin.

Bu işler böyledir azizim. Menfaati bitenin muhabbeti de biter.

İnsanlık öldüğü zaman çakallara gün doğar.

Uğrunda ölmedim! Uğrunda ölünecek sandığım biri için yaşadım hep.

Geceleyin bir ses böler uykumu, İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin? Arıyorum yıllar var ki ben onu, aşığıyım beni çağıran bu sesin.

Elbet yaptığım her işin sebebi var kısmen doğru cismen yanlış pozisyondasın ismen hafızamda fakat listemde en son sıradasın.

Bu dünyada insanı iki şey yıkar yeğen! Dostundan gelen ihanet. Düşmanından gelen merhamet.

Affedemeyeceğim insanlar var bundan sonra! Ne olursa olsun görmek istemediklerim hayatımda! Ve baş başa kalması gerekenler; unutamadığım hatalarıyla! Affetmek erdemse de önemli değil bundan sonra! Bir erdem de eksik oluversin hayatımda.

Mezarlıktan farkım yok doktor, içimde ölen ölene.

Mendil satan çocuğun burnunu koluyla silmesi kadar acımasız bu hayat.

Hâkim bile sordu. Bu gülüşü neye borçlusun diye? Bende bir daha güldüm. Hayata dedim hayata!

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

Uyumak iyiydi çünkü bir nevi ölüm gibiydi uyku. Dünyayla irtibatı kesmekti, unutmaktı, rüyalara sığınmaktı.

Birileri sana “Yalnız değilsin; biz varız” demeye başlamışsa, gerçek yalnızlığın başlamış demektir.

Bazen gözlerden yaş akmaz, kalp ağlar sessizce.

Herkes güzel bir hikâyenin konusu olabilir ama bu mutlu olacağı anlamına gelmez.

Sanki tüm hayatım boyunca yanlış melodiyle dans etmiş gibiyim.

Ucuz insanların üzerine kurulan hayaller, size pahalıya patlar.

Gülerseniz, dünya da güler. Ağlarsanız, yalnız ağlarsınız.

Bana bir ben lazım, bir de beni anlayan. Beni bir ben anlarım, bir de beni yaradan.

Suya yazıyorum artık yüreğimdekileri. Ne taşıyor ne de haddini aşıyor.

Gözlerim bir kuyu, dilim kördüğüm, bir görünmez alem olsa gördüğüm.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Ve sen yıllardır içinde yaşadığın yürekten, valizler dolusu anılarla kendi yalnızlığına taşınırsın.

Sen; aklım ve kalbim arasında kalan, en güzel çaresizliğimsin.

Belki yağmura gerek kalmazdı insanlar bu kadar kirli olmasaydı.

Yavaş yürüyor olabilirim ama hiç bir zaman geriye doğru yürümedim kardeş!