Damar Yazılar

Neyin var? “Sorusuna,” Sen yoksun! ” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Tanıdığımıza pişman olduklarımız çoğaldıkça, yeni tanışacaklarımızdan korkar olduk!

Vedalar gözüyle sevenler içindir çünkü gönülden sevenler ayrılmaz. Mevlâna

En çok incittiğimiz kişilerin, aslında en sevdiklerimiz oluşu ne garip değil mi?

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim, hasretim, bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim, öfkem, kinim, sevincim, umudum, düşüm, rüyam, hayalim ama en çok ağlatan, en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Dönülmez akşamın ufkundayım, vakit çok geç. Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.

Giderken Allah’a emanet ol dedi! Güldüm, zaten başka kimim var ki?

Dalında son bir yaprak olmaktır yaşamak ve asi rüzgâra direnmektir. Fırtına koparken bile ağız dolusu gülebilmektir her şeye inat.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın.

Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez…

Ey sevgili; heyben acıyla dolar da nefes alamazsan gel. Huzur bulacağın kıyılarım senindir. Umutların solar kurur da su bulamazsan beraber sulayalım, gözyaşlarım senindir. Kanadın kırılır da maviye uçamazsan, ne güne duruyor al, kanatlarım senindir. Çaresiz çilelere bir umut bulamazsan, kendime ettiğim dualarım senindir.

Sen kokuyor yokluğunda içtiğim sigaralar.

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı, ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

Bir kadın söyleyecek çok şeyi olduğu halde susuyorsa suskunluğu bazen sağır edici olabilir.

Ben düşüncelerimi diğer insanların fikrini değiştirecek diye paylaşmam. Ben düşüncelerimi benim gibi düşünen insanlarla yalnız olmadıklarını bilmeleri için paylaşırım.

Oksijeni bilmem ama kokun şart.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin…

Kolumuzu ısırarak yapardık saatleri; sanki o kadarcıkken zamanın canımızı yakacağını anlarmış gibi.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Sen beni okeydeki ortağın mı zannettin sevgili? “BİT” dediğinde biteyim, “DÖN” dediğinde döneyim!

Sonra geldin güldün papatya tarlası oldu çorak topraklar.

Kötü günde katkısı olmayanın iyi günde hissesi yoktur.

Bazen diyorum ki; ne olacak söyle gitsin. Sonra diyorum; söyleyince ne olacak, sus bitsin!

Ey gönüm bilmez misin gözler sebepsiz yaşarmaz, dudaklar sebepsiz kurumaz, gönülde bir dert olmadıkça kimsenin yüzü sararıp solmaz.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Gönül yorgun düştüğünde, yürek dilsiz kalır.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak, yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı.

Mevla’m görelim neyler. Neylerse güzel eyler.

Seni içimde yaşatmak için neleri öldürdüm bir bilsen.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Biliyor musun şarkılara neden parça deniyor. İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik bir yanını tamamlıyor.

Güzel bir gülü güzel bir geceyi güzel bir dostu herkes ister. Önemli olan gülü dikeniyle geceyi gizemiyle dostu tüm derdiyle sevebilmektir.

Gözlerimin rengi standart ama bakışlarım adamına göre değişir.

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Sen benim en güzel hislerimsin.

Gerçek şu ki; hayallerimizde ki insanların hayallerinde ki insanlar değiliz!

Şimdi vur kendini. Unutulmuş bir şiirin son dizelerinde sonra yarım kalan bir şarkı ısmarla kendine. Bu kentte böyle ölünür.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu, “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Elimdeki resmin yerine kendin olsaydın. Olsaydın da benim yine derdim olsaydın.

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım.

Düştüğünde yanında olan değil, kalkman için el uzatandır. Unutma.

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiç bir zaman anlaşılmadı yokluğum.

Size sıradan biriymiş gibi davranan hiç kimseyi sevmeyin. Oscar Wilde