Damardan Sözler

Ruhunda aldatmak varsa, bedenin gözümden düşmüştür.

İnsanların seni en çok sevdiği zaman, onların işine en çok yaradığın zamandır. Bukowski

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Hayatta iki şeyi çok iyi bileceksin. Benimsen kıymetini, değilsen haddini.

Bazen ne kadar uzağa gidersen git, yüreğin hep bıraktığın yerdedir.

Birçok kişi aşkın yalan olduğunu düşünür. Eğer aşk yalansa, neden acısı bu kadar gerçek.

Kaderim gülseydi bir kere, gerek duyar mıydım böyle damardan sözlere.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Bir zamanlar esen rüzgâra bile meydan okuyan gençliğim. Şimdi ise rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyim.

Seni hatırlatan her şeyde, katledilmiş mutluluklarım var. Her gülüşüm kanla karışık yağmurlu şimdi.

Yetimhanede yaşayan küçük bedenlerin, ranzalarına yazdıkları “anne” kelimesi kadar masum olmalı aşk.

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

Susmak kabullenmek değil, cevaptır. Eğer insan kısa cümleler kuruyorsa, uzun yorgunlukları vardır.

Beni kaybetmeyi başaranı asla kazanmak için uğraşmam.

Neden sonra farkına varıyor insan ayağına takılan bütün taşları, yoluna kendi döşediğinin!

Artık hayat, küçükken oynadığım kutu kutu pense’ye benziyor nerdeyse. Çünkü herkes bir bir arkasını dönüyor sadece.

Sen bana mı soruyorsun yalnızlığı sever misin diye? Ben ki; ‘çayı bile iki şekerli içerim, birlikte erisinler diye’.

Kahpeliğin okulu yok ama nedense mezunu çok.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım!

Kaybedecek neyim kalmış ceylan gözlüm bu dünyada? Ya sen ya hiç bundan sonra!

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor. Ahmet Arif

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın!

Dertlerimin, acılarımın içinde seni düşünerek mutlu oluyorum, sen benim ilahımsın ve bundan gurur duyuyorum.

Bana hoşlandığı adamı anlattı, bende sevdiğim kızı dinledim.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Kaçınız, çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsalar, güya hepiniz aşıktınız.

Tutacak el bulamazsak biz de elimizi cebimize koyar yürürüz, sıkıntı yok.

Suç benim değil ki. Şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Bilseydim dünyanın keşkelerden kurulduğunu küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında mutlu olmak istiyorum derdim!

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Uzaktan görenler diyor ki ”duygusuz”. Duygusuz olduğum için mi gözlerim kaç zamandır uykusuz.

Kimin gerçeği olursan ol. Artık hayalim bile değilsin!

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Kendinden geçeceksin unutmak için ama yine de unutamayacaksın. Gözlerini kapatıp uyumaya çalışacaksın ama uyuyamayacaksın ve sadece dalıp gideceksin.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Öyle yorgun ki hislerim. Artık sana karşı bir şey hissetmeye bile dermanı yok.

“Neyin var?” Sorusuna, “Sen yoksun!” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu , “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.